Seven Stages

 (e-content developed by Prof. (Dr) N A Jarandikar)

The poem ‘The Seven Stages’ is written by Meena Kandasamy. Meena Kandasamy is the Indian poet.Caste issues and gender inequality are the main themes of her poetry.

The poem ‘The Seven Stages’ deals with a sad love story. This story may happen in any part of India. The lovers are cursed by the caste issues. The society does not accept their marriage, and they are killed brutally. In one sense, the poem brings forward the issue of ‘honour killing’ in India.

The poem begins with a warning to the beloved, her lover and the readers. 

1. The poet warns the beloved not to lose her love and the lover.

2. The poet asks the lover not to ignore her advice about the precious love, not to lose his love.

3. The poet asks the readers to consider the tragic incident as a dream. She asks them to defy this dream.

At the beginning of the poem, the poet refers to the seven stages of love as cherished by Sufi tradition. These seven stages of love are as follows:

1. Hub (Attraction)

2. In (Infatuation)

3. Ishq (Love)

4. Aquidat (Trust)

5. Ibadat (Worship)

6. Junoon (Madness)

7. Maut (Death)

According to the poet a love story begins with attraction, infatuation and love. Here a silent man falls in love with a talkative girl.

After the third stage, the society enters the story along with ‘caste code’. That means the lovers belong to the different castes and society is against it. The lovers are separated by society for two years. But this separation of lovers goes through the stages of trust, worship and then madness.

Out of this junoon or madness, the lovers become rebels. They throw away the barriers of society. They elope and get married.

However, they are constantly under threat from society. So they prefer to live underground like rabbits. But society doesn’t spare them. The society discovers them and they are slaughtered. This is how comes the final stage of their love: death. The lovers tried to defy the social conventions, but they were defeated and died.

But the poet appeals to take this sad story as a dream, and try to ‘turn it on its head’. The honour killing is a reality in our society. But the poet appeals to change the mentality.

The seven stages of love are described in Sufi tradition. Here the love is between the devotee and God. Death refers to a state of self-dissolution where a devotee becomes one with God. 

But in real life, the real love story follows the path of death literally and ends tragically.

*    *    *    *    *

कविता ‘द सेवन स्टेजेस’ ही मीन कंदसामी यांनी लिहिलेली आहे. मीन कंदसामी या भारतीय कवयित्री आहेत. जातिव्यवस्था आणि लैंगिक विषमता हे त्यांच्या कवितांचे मुख्य विषय आहेत.

‘द सेवन स्टेजेस’ ही कविता एका दु:खद प्रेमकथेवर आधारित आहे. अशी कथा भारतात कुठेही घडू शकते. या कवितेतील  प्रेमी युगलाला जातीच्या बंधनाचा शाप लागतो. समाज त्यांच्या विवाहाला मान्यता देत नाही आणि त्यांना क्रूरपणे ठार मारले जाते. एका अर्थाने, ही कविता भारतातील ‘ऑनर किलिंग’चा मुद्दा समोर आणते.

कवितेची सुरुवात एक इशारा देऊन होते — प्रेयसीला, प्रियकराला आणि वाचकांना.

1. कवयित्री प्रेयसीला तिचं प्रेम आणि प्रियकर गमावू नकोस, असा इशारा देते.

2. कवयित्री प्रियकराला सांगते की, हे अमूल्य प्रेम गमावू नकोस; माझं म्हणणं दुर्लक्षित करू 

                        नकोस.

3. कवयित्री वाचकांना सांगते की, ही शोकांतिका एक स्वप्न समजावी आणि त्या स्वप्नाला विरोध 

                        करावा.

कवितेच्या सुरुवातीला कवयित्री सूफी परंपरेतील प्रेमाच्या सात टप्प्यांचा उल्लेख करते. हे टप्पे असे आहेत:

1. हब (आकर्षण)

2. इन (आवड)

3. इश्क (प्रेम)

4. अकीदत (विश्वास)

5. इबादत (पूजा)

6. जुनून (वेडेपणा)

7. मौत (मृत्यू)

कवयित्रीच्या मते, प्रत्येक प्रेमकथेची सुरुवात आकर्षण, आवड आणि प्रेम अशा पहिल्या तीन टप्प्यांनी होते. इथे एक अबोल माणूस एका बोलक्या मुलीवर प्रेम करतो.

पण तिसऱ्या टप्प्यानंतर समाज त्यांच्यात हस्तक्षेप करतो आणि जातीभेदाची भिंत उभी राहते. दोघे वेगवेगळ्या जातीतले असल्यामुळे समाज त्यांच्या विरुद्ध उभा राहतो. समाज त्यांना दोन वर्षांसाठी वेगळं करतो. पण या विरहातून त्यांच्या प्रेमाचा विश्वास, पूजा आणि शेवटी वेडेपणा अशा पुढील तीन टप्प्यांतून प्रवास होतो.

वेडेपणाच्या या टप्प्यावर ते बंडखोर बनतात. ते समाजाचे बंधन झुगारून देतात. ते पळून जाऊन लग्न करतात.

पण समाजाकडून त्यांना नेहमीच धोका असतो. म्हणून ते सशासारखे लपून राहतात. पण समाज त्यांना सोडत नाही. समाज त्यांना शोधून काढतो आणि ठार मारतो.

अशी ही प्रेमकथा शेवटी मृत्यू या अंतिम टप्प्याला पोहोचते. त्यांनी सामाजिक बंधनांचा विरोध केला, पण त्यांना हरवण्यात आलं आणि त्यांचा अंत झाला.

कवयित्री हे दु:खद सत्य एक स्वप्न मानायला सांगते आणि ते उलटवून टाकायला सांगते. ऑनर किलिंग ही आपल्या समाजातली एक कटू वास्तविकता आहे. पण कवयित्री मानसिकता बदलण्याचे आवाहन करते.

मूळ सूफी परंपरेतील सात टप्पे हे देव आणि भक्त यांच्यातील प्रेमाचे प्रतीक आहेत. मृत्यू म्हणजे भक्त देवामध्ये विलीन होतो, अशी अवस्था.

पण खरी प्रेमकथा प्रत्यक्ष मृत्यूकडे वाटचाल करते आणि दु:खदरीत्या संपते.

*    *    *    *    *

Morphological Analysis

 Q. 5 B II) Morphological Analysis

Morphological Analysis करण्यासाठी खालील गोष्टी माहित करून घ्या : 

• सर्वप्रथम दिलेल्या शब्दाचा word class माहित करून घ्या. उदा. Noun, verb, adjective, adverb. हे ओळखण्यासाठीचे काही सर्वसाधारण नियम पुढीलप्रमाणे आहेत : 

Noun:

१. Noun चे -s/-es लावून अनेकवचन होऊ शकते. उदा. Boys; villages; chairs 

२.  -tion शब्द हे noun वर्गातील असतात. उदा. Examination; competition; generation (Verb ला -tion लावल्यानंतर noun तयार होते.)

३.  -ment; -ness हे शब्द noun वर्गातील असतात. उदा. Development; enjoyment; happiness; kindness

Adjective:

१.  -er/-est लागणारे शब्द हे adjective असतात. उदा. Taller; tallest

२. -al  हे शब्द adjective वर्गातील असतात. उदा. Musical; natural (Noun ला -al लावल्यानंतर adjective मिळते)

Verb:

१. -ize/-ify हे शब्द verb असतात. उदा. Modernize; simplify

२. -en/-ate  हे शब्द verb असतात. उदा. Widen; originate

Adverb:

१. -ly हे शब्द सहसा adverb असतात. उदा. Slowly; happily (Adjective ला -ly लावल्यानंतर Adverb मिळते.)

• Morphological Analysis मध्ये prefix/suffix लावून तयार झालेल्या शब्दाचा मूळ शब्द शोधण्यात येतो. उदा. Development या शब्दामध्ये ‘develop’ हा मूळ शब्द असून -ment हा suffix आहे.  या मूळ शब्दाला ‘root’ असे म्हटले जाते. 

• काही वेळेला एका पेक्षा अधिक suffx जोडले जातात किंवा एखाद्या शब्दाला prefix आणि suffix दोन्ही जोडले जातात. उदा. recharging. येथे charge हा root word आहे आणि याला re- हा prefix व -ing हा suffix जोडला आहे. अशा वेळी charge पासून प्रथम charging हा शब्द बनतो व charging पासून recharging हा शब्द बनतो. त्यामुळे जो मधला शब्द येतो त्याला आपण stem असे म्हणतो.  

• यातील root word ला free morpheme असे म्हटले जाते, तर prefix/suffix ला bound morpheme असे म्हटले जाते.

• आता खालीं दिलेली tree diagram पहा : 

• Prefix हे दोन प्रकारचे असतात : class changing आणि class maintaining 

उदा. Discharge हा शब्द verb म्हणून काम करतो. यामध्ये -dis हा prefix आहे, तर charge हा root word आहे. Charge हा शब्ददेखील verb म्हणून काम करतो. याचाच अर्थ prefix जोडल्यानंतर discharge या शब्दाचा class बदलत नाही. म्हणून -dis हा prefix class maintaining आहे.

Encourage हा शब्द verb म्हणून काम करतो. यामध्ये -en हा prefix आहे, तर courage हा root word आहे. Courage हा शब्द noun म्हणून काम करतो. याचाच अर्थ prefix  जोडल्यानंतर encourage या शब्दाचा class बदलतो. म्हणून -en हा prefix  class changing आहे.

• Suffix हे दोन प्रकारचे असतात :  inflectional आणि derivational. 

• Inflectional Suffix हे प्रत्यय व्याकरणासंदर्भाने noun, verb आणि adjective/adverb या शब्दांना जोडले जातात. उदा. अनेकवचन करणे (villages); काळ बदलणे (working); degree बदलणे (taller). हे प्रत्यय जोडल्यानंतर शब्दांचा अर्थ बदलत नाही. 

Villages - Village: root word; -es: inflectional suffix

Working: work: root word; -ing:inflectional suffix

Taller : tall: root word; -er: inflectional suffix

• Derivational Suffix :  हे पुन्हा prefix प्रमाणे दोन प्रकारचे असतात : class changing आणि class maintaining 

class changing derivational suffix: happiness या शब्दामध्ये happy  हे root word आहे, तर -ness हे suffix आहे. Happiness शब्दाचा class हा noun आहे, तर happy शब्दाचा class हा adjective आहे. याचाच अर्थ -ness हा suffix जोडल्यानंतर happiness या शब्दाचा class बदलतो. म्हणून -ness हा class changing derivational suffix आहे.

class maintaining derivational suffix: friendship या शब्दामध्ये friend  हे root word आहे, तर -ship हे suffix आहे. Friendship या शब्दाचा class हा noun आहे, friend या शब्दाचा class सुद्धा noun आहे. याचाच अर्थ -ship हा suffix जोडल्यानंतर friendship या शब्दाचा class बदलत नाही. म्हणून -ship हा class maintaining derivational suffix आहे.

Elegy for My Son

Introduction:

Patrick Fernando is a Sri Lankan poet. He is one of the important writers from Sri Lanka. The dark, tragic and serious tone is the main feature of Fernando’s poetry which can be seen through his poem, ‘Elegy for My Son’. As the title suggests the poem is an elegy. Elegy is a type of poem where the poet expresses his feelings over the loss of someone who is near and dear to him.

Patrick Fernando’s poem “Elegy for My Son” is a touching expression of a father’s grief over the loss of his son. Instead of directly talking about his son’s death, the poet uses the image of a young tree that suddenly dies. This tree becomes a symbol of the son—young, full of life, and deeply loved. The sudden death of the tree shows how unexpected and painful the loss was.

The poem:

The poem begins with a question. The poet asks, the earth, wind and sunshine must have some terrible power, otherwise how can a young tree die in a single day? The poet says he has taken every care for planting and tending the tree. Whenever the poet stands in the empty space, his mind is full of memories of the fine young tree. The poet wonders about the earth, wind and sunshine because they go on working as if nothing's happened. But the poet is overcome with the powerful feeling for the tree, and he announces: 'I'm the tree that’s gone, that tree and I being one.’

Thus, the poet had taken care of the tree with love, just like a parent cares for a child. He gave it sunlight, water, and soil. But despite all this, the tree withers and dies. This shows that sometimes, even with all our efforts, we cannot stop loss or death. The poem reminds us how helpless we are in front of fate.

Language and theme of the poem:

The language of the poem is simple and calm. The poet does not cry or shout in grief. Instead, his pain is quiet and deep. This quiet tone makes the poem even more emotional and real. The reader can feel the sorrow without the poet having to say it directly.

Nature plays a big role in the poem. The same nature that helped the tree grow also allows it to die. This shows that nature is powerful, but also indifferent. It does not stop to feel our pain.

Conclusion:

In conclusion, “Elegy for My Son” is a beautiful and heartfelt poem. It uses simple images to show deep emotions. Patrick Fernando successfully shares his personal loss in a way that many people can relate to. The poem is not just about one father’s grief—it is about the pain of all who have lost someone they love.

                                                        *    *    *    *    *

Patrick Fernando यांची “Elegy for My Son” ही कविता एका वडिलांच्या त्यांच्या मुलाच्या मृत्यूबद्दलच्या दु:खाची भावनिक अभिव्यक्ती आहे. कवी थेट मुलाच्या मृत्यूबद्दल बोलत नाही, पण एका लहान झाडाच्या अचानक मृत्यूचे वर्णन करतो. हे झाड म्हणजे त्याच्या मुलाचे प्रतीक आहे – कोवळे, सुंदर, आशादायक आणि कवीच्या प्रेमाने वाढवलेले.

कवी सांगतो की त्याने झाडाची काळजी घेतली, त्याला माती, पाणी, सूर्यप्रकाश दिला – जसे पालक आपल्या मुलाची काळजी घेतात. तरीही, झाड अचानक मरते. हे दाखवते की कधी कधी आपल्या सर्व प्रयत्नांनंतरही आपण मृत्यू टाळू शकत नाही. ही कविता आपल्याला मानवी असहायता आणि नियतीच्या शक्तीची आठवण करून देते.

कवितेची भाषा खूप साधी आणि संयमित आहे. कवी मोठ्या आवाजात दु:ख व्यक्त करत नाही. त्याच्या शब्दांमध्ये एक शांत पण खोल वेदना आहे. ही शांतता कविता अधिक प्रभावी बनवते. वाचक त्याच्या दु:खाशी जोडले जातात.

या कवितेत निसर्गाची भूमिका महत्त्वाची आहे. ज्याच्यामुळे झाड वाढले, तोच निसर्ग ते नष्टही करतो. यामधून कवी सांगतो की निसर्ग शक्तिशाली आहे, पण तो आपल्या भावनांबाबत उदासीन असतो.

ही कविता अत्यंत हळूवार, संवेदनशील आणि विचार करायला लावणारी आहे. Patrick Fernando यांनी त्यांच्या वैयक्तिक दुःखाला एका सार्वत्रिक अनुभवात रूपांतर केले आहे. “Elegy for My Son” ही केवळ एका वडिलांची कथा नाही, तर प्रत्येकाच्या हृदयातील शोक व्यक्त करणारी कविता आहे.

         

                                                            *    *    *    *    *

Original poem:

Elegy for My Son

There must be some terrible power

In the earth and wind and sunshine

How else could the young tree,

A favourite of these three

Sicken in a single say and die?

And I who took some pride over

Planting and tending it

And caught its assent to life

The sun’s and wind’s keen sponsorship of

This fine young tree, more admiring than proud.

There must be some strange excess of love

In earth and wind and sun that

With notice of just a little day

Took such a fine young tree away.

Whenever I stand in the empty place, thoughts

Brandished wildly sign and sing in memory.

Earth, wind and sun go about their work

As if nothing has occurred,

Calm as conspirators after the deed

Driving me to almost believe nothing

Has happened. I am the tree that’s gone,

That tree and I being one.

                                                       *    *    *    *    *